บ้านพักโปรแกรมเมอร์ติ๊งต๊อง

ต่อจากเมื่อวาน...

เขียนอะไรดีน๊าที่จะต่อจากเมื่อวาน อ๋อ ๆ พูดถึงโปแกรม Skype

มันเปงโปรแกรมที่ทำได้หลายอย่าง ส่วนใหญ่เราจะใช้คุยผ่านไมค์ และพิมพ์

เราไปรู้จักผู้หญิงคนนึง เขาเคยเขียนไดอารี่ที่เว็บ ๆ นึงกับเรา แล้วเขาก็เล่น Skype

เขาเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยน ในตอนนั้นเขาไปอยู่ที่ นิวเจอร์ซี่ USA

เขาชื่อนิว นิวเป็นเพื่อนที่ปากดี(ไม่ใช่พูดดีนะ พูดมากแหล่ะ)

ช่วงที่รู้จักกับเขา เขาอกหักกับแฟนนะ เขาเสียใจมากมาย

เราก็ได้แต่พูดปลอบเขาบ้าง แต่ไม่ทุกวัน เพราะเวลาไม่ตรงกัน และคนละซีกโลกด้วย

นิวเป็นคนที่น่ารัก...ถึงแม้ตอนที่มาอยู่ที่เมกา จะกินแต่ฟาสฟูดส์ อ้วนไปหน่อย

นิวชอบว่าตัวเองไม่สวย...แกเคยรู้มั้ยว่าฉันแอบชอบแกนานแล๊วยัยบร๊า

แต่ก็ไม่เคยได้บอก เพราะเขามีคนมารุมจีบเยอะ เราก็ได้เป็นเพื่อนเขาและเลิกติด่อกันไปช่วงจะขึ้นปี 2

เอาหล่ะ ๆ มาพูดถึงเรื่องคอมดีก่าเนาะ พูดเรื่องนี้แล้วมันเซง ๆ

ก็หลังจากที่พ่อซื้อโน๊ตบุ๊คให้เรา

ก็กลายเป็น เรามีคอม 2 ตัว คราวนี้ ไอ้ P3 (Pentium 3) เราไปโอเวอร์คลอกมัน (ไปเร่งการทำงานของอุปกรณ์ข้างใน) ทำให้เครื่องไหม้ หุหุ เซงมากมาย

ก็เลยไปเอา P4 มาจากบ้านแทน ตัวนี้มาแรก ๆ ก็ยังไม่ถึงใจหรอกคับ พอไปซื้อของมาใส่เพิ่มเรื่อย ๆ แล้วมันแรงได้ใจมาก ๆ เลย

ก็ใช้สองเครื่องเพราะ เครื่องนึงทำงาน อีกเครื่องนึงทำเป็นเครื่อง server เพราะเรามีเว็บของตัวเองบ้าง อะไรบ้างรับงานเขียนโปรแกรมอะไรบ้างเยอะแยะ

ก็เลยนะ ทำเองซะเลย ก็ดีคับทำไปทำมา เจ้า P4 ก็เริ่มหลอน ๆ บอกไม่ถูกเลย

ถ้าเปรียบกับรถมอเตอร์ไซค์คงเรียกว่าอาการเครื่องหลวม

เพราะมันดูแปลก ๆ จิง ๆนะ แต่ยังไงซะ รอเรียนจบก่อน จะประกอบใหม่ซักเครื่อง

หุหุ ร้านคอมก็อดได้ตังแฟ้มตามเคย เพราะระดับแฟ้มประกอบเองอยู่แว๊ว เรื่องจิ๊บ ๆ

เซง ๆ ยังไงไม่รู้ วันนี้ไปข้างนอกมา มีแต่คนไปกะแฟน น่าอิจฉาที่สุด

เออมันก็จิงที่มีคนมามองเรา อยากรู้จักเรา แต่...ไม่ดีหรอก

เพราะเราไม่มีเวลามากพอที่จะให้ใครได้ นอกจากเขาคนนั้นจะรักและเข้าใจกันจิง ๆ

เพราะวัน ๆ เราก็นั่งทำแต่คอมทั้งวัน ๆ ไม่ค่อยได้ออกไปไหน

คิดในใจอยู่ว่าเออ ซื้อ N70 เพื่อมาเขียนโปรแกรมใส่มัน ตอนนี้เขียนเสร็จ อยากเอาไปให้พ่อใช้มากเลย

ซื้อมาเป็นหมื่น แต่ไม่มีใครโทรหาเลย มันไม่เกิดคุณค่า

ของเพื่อนใช้จอขาวดำ มีแต่คนโทรมา ว่าจะไปซื้อรุ่นมันมาใช้ เผื่อคนจะโทรเข้าเยอะบ้าง

ในบางครั้งที่เรามีแฟนอยู่ที่มหาลัย โอเคเธอรักเรา เราก็เข้าใจ

แต่ตัวเธอไม่เคยเข้าใจอะไรในตัวของเราเลย...เธอจึงรับเราไม่ได้

แต่ถ้าผมได้รักใคร...ผมก็ไม่เคยทิ้งใครก่อนเหมือนกัน

เราไม่เคยรักใครที่หน้าตาหรือรูปร่างเลยนะ เพราะเราก็ไม่ได้ดีอะไรเลย

เพราะงั้นใครกล้ามารักโปรแกรมเมอร์ติ๊งต๊อง...ก็ลองกันดูแล้วกัน

ใครก็ได้ช่วยทำให้เราเลิกเป็นแบบนี้ที...เหงามากมาย

อ่านหนังสือก่อนนะคับ พรุ่งนี้มีสอบ...บับบาย

อันนี้ก็ไม่รู้ว่ารูปใครเหมือนกัน แต่เราชอบทะเลอ่ะ

ชอบทะเลมาก ๆ ไม่ได้ไปหลายปีแล้ว

แต่คนในรูป...ก็น่ารักดีนะ

สมัยเมื่อประมาณ6 ปีที่แล้ว สมัยเราอยู่ ม.3 จำได้ดีว่าเดือนตุลาคม ที่บ้านซื้อคอมมาใหม่ เป็นเครื่องที่เท่าไหร่ของบ้านจำไม่ได้ เพราะเยอะมาก

ตอนนั้นจำได้แม่นว่าเป็นระบบปฏิบัติการ Windows ME ยังไม่มี XP

ถ้าจะให้พูดจิง ๆ บ้านมีคอมเครื่องแรกตอนเราอายุ 8 ขวบ ตอนนั้นราคาแพงน่าดูเลยมั้ง

จำได้ว่าเป็นระบบปฏิบัติการณ์ Windows 3.11 เก่ากึ๊ก แล้วก็ได้เล่น Win 95 กะ Win 98

จนมาถึงเจ้า Windows ME ตัวที่จะเล่าให้ฟัง

ซื้อมาหลายหมื่น ด้วย CPU Pentium 3 ความเร็ว 1.00

แรม 128 Harddisk 20 GB

ที่บอกมาตั้งยาวก็เพราะ มันเป็นเครื่องแรกในบ้านที่เราได้ต่ออินเตอร์เนตสู่โลกภายนอก

ทำให้ได้รู้จักคำว่า "แชท" โอ๊ว ช่วงนั้นเป็นอะไรที่มันส์มาก ๆ กับ Pirch 98 สุด ๆเลย

คนโคราชที่เล่นโปรแกรมนี้คงรู้จักห้อง "โคราชน่ารัก" แน่นอน ด้วยความไร้เดียงสา กับไร้สาระช่วงนั้น ก็ทำให้เราแอบรักใครหลายคนในนั้น

และถ้าใครได้มาอ่านและทำไมต้องแฟ้มซ่า ก็มาจากตรงนี้แหล่ะคับ พวกเราเล่นเป็นแก๊งเลย ทุกคนจะมีชื่อแล้วตามด้วยซ่า อย่างเราก็ fAm-ZAa

แล้วก็มารู้จักคิวคิว (QQ) อันนี้หนักเลยคับ ติดงอมแงม มีแฟนก็เพราะเจ้าโปรแกรมนี้แหล่ะ เสียใจก็เพราะเจ้าโปรแกรมตัวนี้นี่เอง มีเพื่อนก็เพราะมัน เสียเพื่อนเพราะมัน เชื่อมั้ย เพื่อน ๆ พี่ ๆ น้อง ๆ เราที่เคยคุยกัน ปัจจุบันก็ยังโทรคุยกันอยู่เลยนะ

พี่บางคนแต่ก่อนเราคุยยังเรียนมหาลัยอยู่เลย มาตอนนี้ทำงานกันจนจะแต่งงานแล้วก็ยังมี

บางคนคุยกันมา 3 ปี แต่ไม่เคยเจอเพราะอยู่ต่างจังหวัด ก็ได้มาเจอกันตอนมหาลัย

มาถึงตอนนี้...QQ ไปเวอร์ชั่น 4 แร๊วน๊า เราก็ไม่ได้เล่นไรมากมายหรอก

เดือนนึงซักครั้ง เพราะงานเยอะ ไม่มีเวลาหรอก

และก็มาเป็น MSN อันนี้เพิ่งมาเล่นตอนอยู่มหาลัยปี 1

ปัจจุบันใช้อยู่เพราะต้องติดต่องานกับเพื่อน ส่งงานให้เพื่อน ส่วนใหญ่จะใช้คุยกับเพื่อน ๆ ในเอกเดียวกัน แล้วก็เพื่อนต่างคณะบ้าง หรือคนอื่น ๆ ที่สนิทมาก ๆ ก็จะคุย

ทกคนตั้งฉายาให้เราว่า...ไม่ว่าโลกนี้จะถล่มทลายยังไง น้ำจะท่วมโลกหรือไม่...เมล์ของแฟ้มก็จะออนไลน์ตลอด

คริคริ เพราะเราทำงานกับคอมเยอะนี่นา ต้องปล่อยให้มันรันทั้งวันทั้งคืน ไม่ค่อยได้ปิดหรอกจ้า

แต่ที่เพื่อน ๆ เคืองประจำคือ มันไม่มีทางรู้ได้เลยว่าเราจะตอบเอ็มมันหรือไม่ และจะตอบเมื่อไหร่

ถ้าอยู่หน้าคอม ก็ตอบเลย แต่บางทีก็หลับบ้าง ไปเที่ยวบ้าง ไปข้างนอกบ้าง พอกลับมาเปิดหน้าจอคอมปึ๊บ โอยปวดหัว มีแต่คนเข้ามาคุย มาถามงาน มาทัก ทีนึงเยอะนะ

พอจะตอบกลับ พวกนี้ก็คงจะนอนหลับ ออฟไลน์ไปหมดแร๊ว

อ๊ะ ๆ ที่พูดมานี่ยังเอา Pentuim 3 มาใช้มหาลัยอยู่นะจ้ะ

และแร๊ว.........................คุณพ่อก็ออกโน๊ตบุ๊คมาให้เรา

เสป็คคอมช่วงนั้น ยังถือว่าต่ำ และแพง

มันเปง Intel Centrino Mobile Technology 1.6

แรม 256 HDD 40 GB.

ก็ได้เล่น Skype เอาหล่ะคับ ๆ เอาไว้ติดตามภาค 2 ต่อนะ เรื่องสนุกยังไม่เริ่มเลย

เหนื่อยแล้ว ทำงานส่งพรุ่งนี้ก่อนคับ เสาร์-อาทิตย์นี้สอบปลายภาคซัมเมอร์แล้ว

จะได้กลับโคราชซะที เย๊ ๆ

* ตอนหน้าพบกับ คอมตัวใหม่อีกตัวที่เอามาแทน Pentium 3 แล้วทำไมตอนนี้ผมถึงต้องใช้คอมถึงสองตัวในการทำงาน ติดตามต่อพรุ่งนี้คับพ๊ม

edit @ 2007/05/24 20:42:28

พอดีว่าอินเตอร์เนตที่หอพักมันเสียหลายวัน ล่วงเลยมาถึงช่วงอาทิตย์สุดท้ายก่อนการสอบ

ต้องทำรายงานส่งหลายวิชา ก็เลยไม่ได้มาอัพเดทกันเลย

คุณพี่ที่มาเม้นต์ให้เราจะลืมกันรึยังน๊า

วันนี้มีข่าวแว่วมาว่า เพื่อนในเอกเดียวกัน เขียนโปรแกรมได้รางวัลอะไรก็ไม่รู้ ได้ออกหนังสือพิมพ์ด้วย

เราไม่ได้อิจฉาอะไรเขาหรอก แต่กลับมาคิดว่าเออนะ เราทำได้ดีที่สุดหรือยัง

ที่ใครมองว่าเราเก่ง เราเจ๋ง มันเจ๋งสักแค่ไหน

เรารู้ตัวเองเสมอว่าไม่ได้เก่งอะไรเลยทางด้านโปรแกรม ออกจะอ่อนมากด้วย

แต่เรามีความตั้งใจมากกว่านะ ที่ทำให้เรากล้าที่จะเลือกเดินมาทางสายนี้

ถ้าคุณพี่คนนั้นมาอ่านก็น่าจะรู้อ่ะน๊ะจ้ะว่า...สารสนเทศศาสตร์ เขาเรียนอะไรกัน

ตอนแรก ๆ ตอนสมัครเอนทรานซ์ เขาบอกว่าสาขาวิชา สารสนเทศศาสตร์ เออเข้าท่าแฮะตรงกับความต้องการ

แต่พอเข้ามา กลายเป็น สาขาบรรณรักษศาสตร์และสารสนเทศศาสตร์

เราต้องมานั่งเรียนวิชาห้องสมุดด้วย เรียนทาง IT ด้วย มันก็มันส์ดีอยู่หรอกคับช่วงแรก ๆ

แต่หลัง ๆ มันชักจะไม่ไหวสิคับ ตำราเล่มหนาเต๊อะเลยอ่ะ

พูดง่าย ๆ ก็คืออันที่จิง สาขาเราเรียนวิชาเขียนโปรแกรมแค่ 1เทอมเอง

ไม่ได้ลงหนักเหมือน สาขาวิดคอม กับ สาขาICT

เราศึกษาด้วยตนเองมาตลอด แต่ทำไมไม่เก่งซักที

นี่คือการบ้านที่เราต้องกลับไปคิดตอนปิดเทอมซัมเมอร์ในช่วงอาทิตย์หน้าของ

เป็นไงเป็นกันวะ ตอนนี้ผมอยู่ในสภาวะ Survivor Mode แล้วหล่ะ

ถ้าเราไม่สู้ การที่เราจะเป็นโปรแกรมเมอร์ก็คงไม่มีหวังแล้วหล่ะ สู้ ๆ คับ